Pokój na Itace Sándora Máraiego

Jakże ja bym chciała tak pisać! Gromadzić rozproszone po świecie głoski, wyrazy, zdania, by tworzyć z nich prozę, która przypomina śpiew.

Márai w posłowiu do tego niezwykłej urody tekstu – bo trudno jest mi go nazwać powieścią – dziękuje Homerowi. Gdyby żył, powiedziałabym mu, że i Homer powinien dziękować jemu – za kontynuację jego opowieści, za intrygującą z nią grę, za imponującą wiedzę o starożytności.

marai pokój na itace

Pokój na Itace to opowieść trzech bohaterów greckiego eposu: Penelopy, jej syna Telemacha i zabójcy Odysa, Telegonosa. Historia bezowocnego oczekiwania na pokój, który nie nadchodzi – ani na wyspie, ani tym bardziej w sercach. Najmniej jest go w sercu samego Ulissesa, boskiego, a jednak jakże ułomnego: gwałtownego, żądnego krwi, wiecznie niezaspokojonego oszusta, złodzieja, niewiernego męża i kochanka.

Na blisko 400 stronach swojej podzielonej na głosy pieśni, Márai zgłębia ludzką naturę, która przez tysiąclecia pozostaje niezmienna; przypomina, że naszą drogą jest podróż, która nigdy się nie kończy. Czyni to poprzez piękne, poetyckie epitety i zdania, które warto zapisać dla samej ich eufonii.

Przeczytajcie koniecznie.

Sándor Márai, Pokój na Itace, przełożyła (rewelacyjnie!) Irena Makarewicz, Czytelnik, Warszawa 2009

Udostępnij znajomym!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>